Kiedy powieść spotyka się z filmem

Każda adaptacja staje przed trudnym wyborem: pozostać wierną oryginalnemu tekstowi, czy odważnie go zinterpretować? Filmowa wersja „Wielkich nadziei” ma swoją własną logikę dramaturgiczną – ogranicza rolę postaci drugoplanowych, zagęszcza atmosferę, wykorzystuje symbolikę wizualną tam, gdzie Dickens polegał na słowie.

Zmiany, które mają decydujące znaczenie

Niektóre sceny pozostają niemal dosłowne, inne zyskują nową głębię emocjonalną dzięki muzyce i niuansom aktorskim. Pip na ekranie potrafi wyrazić wewnętrzny rozdarcie jednym spojrzeniem – to, do czego forma powieściowa potrzebuje całych akapitów. Z drugiej strony ironia i krytyka społeczna Dickensa czasami giną w obrazie, zastąpione emocjonalnym oddziaływaniem chwili.

Porównanie tych dwóch form nie polega na poszukiwaniu lepszego dzieła, ale na zrozumieniu, w jaki sposób różne środki wyrazu kształtują sens opowieści. Film skraca, powieść rozwija. Oba podejścia mają coś do powiedzenia zarówno o wiktoriańskiej Anglii, jak i o ludzkim pragnieniu lepszego życia.